Luiginin babası şöyle de böyle. Babalığın B'sini bilmez. Bugünün önemini de bilmez. Kimse de ona bildiremez.
Yine de boyutlar arası en harika çocuğu o olmasa alamazdım. O kafesi taşımalıydı ben de şımarıkça evladımı tutmalıydım...
Luuluu'mu her zaman her şeyden çok seviyorum. Onunla uyuyorum, evin içinde yürüyüşe çıkıyorum, film izliyorum. Yapamadığım tek şey müzik dinlemek. Saatler boyu müzik dinlemeye katlanamıyor. Babasına çekmiş sanırım.
Haftada bir onu karşıma alıp -bütün alerjik tepkimelerimi sağa sola savurarak- anne&oğul konuşması yapıyoruz. Ona kızlarla arasını sorup, çok fazla yememesi gerektiğini söylüyorum. "Hiç bir hanımefendi göbekli bir flört istemez" diyorum. O ise, vejetaryen olduğunu söyleyip paçayı kurtarıyor. Bir süre sonra duygusallaşıyorum. Benimle hep aynı tonda konuşmasını, her sabah beni uyandırmasını, aşırı tüy dökmesini bile sevdiğimi itiraf ediyorum.
Sonra kendimden bahsetmeye başlıyorum. Ders çalışamıyor oluşumdan, durmadan sıkıldığımdan ve çok dengesiz olduğumdan yakınıyorum. Cevap vermesini beklemeden başka dertlerime geçiyorum. "İzlemek istediğim binlerce dizi birikti, kuzum" diyorum. Biraz daha düşünüp "Peki ya bunca yalayıp yutmak istediğim müzik, film ne olacak?" diye bağırıyorum. Sonra sakinleşince, eküriden bahsediyorum. Okulda onunla ne kadar gülüp ardından nasıl hemen uyuyabildiğimizi anlatıyorum. Dedikodu yapıyorum sonra. Şu şununla şurada şunu yapmış diyorum. Tepkisiz kalıyor, hatta ben harıl harıl konuşurken horul horul uykuya daldığı bile oluyor. Yine babasına çekmiş sanırım.
Konuşma en fazla 40 dakika sürüyor. Çünkü suratım yanmaya ve kızarmaya başlıyor. Ben ölümüne yanan suratımı banyoda yıkamaya gidiyorum. O da kafesine dönüyor. Ona böylesine ciddi bir alerjim olduğunu bilmemeli. Minik çocuklar bu tür konularda hassastırlar...
Anneler günüm kutlu olsun. Anniş değeri bilmeyenlere de kafam girsin.
